top of page
DSCF6857_edited.jpg

Begin 2016
gebeurde er iets
waardoor mijn leven
compleet veranderde....


Een aantal jaar later heeft die gebeurtenis ervoor gezorgd dat ik erachter kwam wat mijn levensmissie is.  

Pink Marble

NAMELIJK:
 

MENSEN MET REUMA HELPEN OM OP EIGEN KRACHT

HUN KLACHTEN TE VERMINDEREN 

ZODAT ZE WEER VOLOP KUNNEN

GENIETEN VAN HET LEVEN! 

 

Omdat ik weet dat het kan!

Ik wist niet of ik moest lachen of huilen

De diagnose

Acht jaar geleden, nèt 30 was ik, 3 maanden moeder van onze eerste dochter, toen de realiteit insloeg. Na kort maar doeltreffend onderzoek werd mij in een zeer serieus gesprek medegedeeld dat ik Reumatoïde Artritis had. Een chronische auto-immuunziekte waarvan men toen nog niet wist waarom ik dat gekregen had maar waar de artsen wel direct heel duidelijk over waren; ik zou er niet meer van genezen.

Daar zat ik dan in de gesprekskamer bij de reumatoloog, de altijd positieve Marloes, de optimist, de denker in mogelijkheden. Een aantal minuten lang wist ik niet goed of ik moest huilen of lachen. Ondanks dat het heel vreemd voelde borrelde er een lach op in plaats van een traan.

Na een jarenlange struggle, waarin ik met periodes niet meer kon lopen, mijn dekbed zelfs pijn deed op mijn lichaam en steeds maar weggestuurd werd door de artsen omdat ze niets konden vinden, was ik zó blij dat ik IETS had. Iets wat een naam had, waar de artsen van wisten wat het was en waar ik vanaf geholpen kon worden!

 

Little did I know...
 

Mijn behandelend arts zette in detail uiteen hoe de situatie er precies voor mij uitzag. Dat kon platgeslagen worden tot; het slechte nieuws is dat je iets ernstigs hebt, medisch onderzoek is nog niet zo ver dat we weten wat de oorzaak is maar je kunt er helaas niet van genezen. Het goede nieuws is dat we tal van medicijnen beschikbaar hebben en we er alles aan gaan doen om jouw ziekte te onderdrukken. Hit hard, hit early.

Pink Cream

SOMETIMES TEARS ARE A SIGN OF UNSPOKEN HAPPINESS AND A SMILE IS A SIGN OF SILENT PAIN

De behandeling

Ik startte vol optimisme aan de behandeling, die bestond uit een boodschappen tas vol medicijnen en een injectiespuit die ik mezelf iedere week moest toedienen. Na de nodige uitleg startte ik voortvarend en binnen enkele weken verdwenen mijn reuma klachten als sneeuw voor de zon. Het werkte! Wat ik toen nog niet wist was dat de ellende een paar weken later pas zou beginnen….

De vele medicijnen die mijn lichaam ineens moest verwerken verzwakten mijn immuunsysteem, ze tastte naast de ontstekingen ook de goede cellen in mijn lichaam aan. De behandeling tegen de reuma begon zijn tol te eisen. De ontstekingswaarden in mijn bloed waren prachtig laag maar in ruil daarvoor lag ik elk weekend rillend onder een dekentje op de bank met fikse koorts.

De medicijnen verzwakten mijn lichaam, ik kon regelmatig niet eten door de vele aften in mijn mond en ontstoken tandvlees. Maar ik bleef werken, voor onze baby zorgen. Ik leefde mijn leven alsof ik niet ziek was, vond dat ik me niet aan moest stellen en besefte totaal niet wat er allemaal gebeurde binnen in mij. In het ziekenhuis werd me verteld dat dit bekende bijwerkingen waren en dat hooguit wisselen van medicijnen een optie was, in de hoop dat ik daar beter op zou reageren.

DSCF6640.jpg

Het besef

Er startte een proces van jaren; zoeken naar de beste optie, uitproberen, wisselen van medicatie, weer uitproberen. Terwijl ik intussen gewoon doorging met mijn leven alsof er niets aan de hand was, maar ik nog maar een schim was van de Marloes die ik ooit was. Het heeft me gesloopt, verdrietig gemaakt, eenzaam, wanhopig en alles daar tussenin. De artsen waren tot op zekere hoogte begripvol maar telkens wanneer ik aanstuurde op alternatieve mogelijkheden om de reuma te verminderen, stuitte ik op een keiharde muur. Behalve wéér wisselen van medicatie waren er geen andere mogelijkheden. Maar ik voelde er MOET een andere manier zijn want zo gaat het niet langer.

Dat was ook het moment dat ik me na jaren ineens begon af te vragen waarom ik reuma had. Hoe kon het dat het lichaam van een 30-jarige ineens besloot zich tegen zichzelf te keren? En daar, te midden van mijn wanhoop, is mijn eigen zoektocht begonnen naar alternatieve manieren om de reuma tegen te gaan. Ik was vastbesloten, op deze manier wil ik niet oud worden, ik ga hiervan genezen op eigen kracht! 

 

Hoe ik mijn reumaklachten op eigen kracht onder controle kreeg

Mijn zoektocht

Alles wat ik kon vinden over het verminderen van ontstekingen in je lichaam zocht ik op. Ik las alles wat er te vinden was en begon inzicht te krijgen én hoop. Ik vond vooral informatie over voeding die ontstekingsbevorderend zou zijn, yoga en meditatie.

Op dat moment was ik onder behandeling van een traditionele reumatoloog op leeftijd. Hij had jarenlange ervaring en vele onderzoeken op zijn naam. Met deze wetenschappelijke insteek was het alternatieve circuit voor hem ondenkbaar. Tijdens elk consult schraapte ik al mijn moed bij elkaar om hem te vertellen over mijn alternatieve zoektocht, en elk consult werd dit resoluut van tafel geveegd en afgedaan als onzin.

Ondertussen was ik mijn voeding rigoureus aan het veranderen, begon ik met mediteren, kreeg ik rust in mijn hoofd en werd alles zoveel helderder voor me. Hetgeen ik deed had positieve invloed op mijn gestel maar in hoeverre kon ik niet duidelijk maken, nog niet precies mijn vinger op leggen, laat staan aantonen. Het was een eerste sprankje hoop dat ik misschien zelf wel de sleutel tot genezing in handen had. Dit wilde ik verder onderzoeken maar dan zonder die alles verdovende medicatie.

Dit durfde ik inmiddels niet meer met mijn reumatoloog te bespreken, dus verzweeg ik dat ik mijn medicatie zelfstandig aan het afbouwen was.  Bij elk consult was de reumatoloog lovend over de mooie bloeduitslagen, denkend dat het de medicatie was die dit teweeg bracht. Inmiddels had ik al zoveel verzwegen dat ik het gewoonweg niet meer durfde om de waarheid te vertellen. Maar ik boekte steeds meer resultaat met mijn eigen 'behandeling'.

Er ging een wereld voor me open, een sneeuwbaleffect, ik ontdekte steeds meer en het voelde als het juiste om te doen. Ik was op de goede weg, voelde me beter in mijn vel en de ontstekingen werden minder en minder. Maar het voelde ook heel erg verkeerd, het voelde alsof ik iets deed wat niet mocht en wat niemand echt helemaal begreep.

There is always room in your life for thinking bigger, pushing limits and imagining the impossible

Reumatoloog ontslagen

Na een jarenlange zoektocht kan ik met trots zeggen dat ik mijn lichaam van binnenuit geheeld heb, op een natuurlijke manier.  Door het aanpassen van mijn leefstijl op zowel sociaal, fysiek, mentaal als emotioneel gebied heb ik op eigen kracht mijn reuma bestreden. Ik heb  weer grip op mijn gezondheid en leef een medicijn- en klachtenvrij leven!

Eind 2022 heb ik zelfs definitief mijn reumatoloog kunnen ontslaan. Even…heel even….had ik de illusie dat de reumatoloog me zou bellen om te vragen naar dit wonder. Te informeren hoe ik dit voor elkaar had gekregen? Niet voor mezelf maar om andere patiënten hiermee te kunnen inspireren. Maar de werkelijkheid was anders. Geen telefoontje, geen krantenkoppen, geen verdere interesse in mijn verhaal.

Daarom heb ik het mijn eigen missie gemaakt dit verhaal te delen en mensen met reuma te inspireren dat je zelf veel meer controle hebt over de reuma dan je wellicht nu beseft. Ik heb nu een diep weten; het beste medicijn zit in onszelf en dat moet de wereld weten!

In de media

Afgelopen jaar deed ik op verschillende plekken mijn verhaal:

_MG_8977_edited.jpg

ZO HÈHÈ, wat een verhaal;

Even tijd voor wat luchtigers

Mensen die mij goed kennen weten namelijk dat ik ontzettend positief ingesteld ben. Tuurlijk moet ook ik soms erkennen dat het even wat minder gaat of dat ik door een zwaardere periode heen ga. Maar ik probeer altijd al snel weer het positieve in iets te zien.

En ik geloof dat het juist deze mindset is die mij door mijn ziekteperiode heen geholpen heeft. Voor mij is humor en plezier maken super belangrijk. En ik steek dan ook regelmatig de gek met mezelf of anderen. Moet kunnen toch?

Daarnaast geloof ik in de kracht van je gedachten. Je bent wat je denkt. Hoe zwaarder je over het leven denkt, hoe zwaarder je alles maakt in je hoofd. Door positief te denken en dankbaar te zijn voor alles wat je wél hebt of wat er wél is (je kunt dit trainen) ga je het leven automatisch positiever zien. En dit zie je terug in je levensgeluk.

'Positief zijn betekent NIET dat alles goed is.

Het is het GOEDE in alles zien'.

Nog een paar leuke weetjes over mij:

Frietjes op plank

Waar mogen we je 's nachts wakker voor maken?

Een bord kipsaté met friet en kroepoek. Ja echt, my god, dat is een guilty pleasure hoor! Gewoon zo’n heerlijke standaard kipsaté die je bij bijna elk restaurant wel kan bestellen. Mmjamm. Super slecht voor me want in de meeste pindasauzen zit melk, suiker en gluten en dan nog maar niet te spreken over de frieten en de mayonaise. Maar hé als je me er ’s nachts wakker voor maakt ga ik met je mee hoor, 100%!

Wat is je lievelingsdier?

Een paard. Van jongs af aan ben ik al een echt paardenmeisje. Van mijn 11e tot mijn 18e heb ik gewerkt op een springpaardenfokkerij, waar ik als klein meisje jonge paarden zadelmak maakte. Dat was een fantastische tijd waarin ik veel geleerd heb, zoals het hebben van verantwoordelijkheden en doorzetten, no matter what. Na mijn 18e kreeg ik andere interesses en heb ik jarenlang niets met paarden gedaan. Totdat het in 2022 weer begon te kriebelen en ik mijn eigen paard Billie kocht. Een gouden koop en een gouden paard :)

20220428_112034.jpg
IMG-20230426-WA0006.jpg

Waar droom je van?

Met mijn gezin in een warm land wonen. Oehh, ja dat lijkt me echt heerlijk. En dan in de zomer terug naar Nederland voor een paar weken, omdat ik wel geniet van de zomers in Nederland. Maar stel je voor, een groot stuk land, uitzicht op de bergen en ondergaande zon, een klein schattig boerderijtje met onze dieren en waar we ons eigen voedsel kunnen verbouwen. Alle ruimte voor de kinderen om te spelen en te ontdekken.

 Een droom!

Wat is je favoriete vakantiebestemming?

Suriname! Ik hou enorm van reizen en je kunt mij met bijna alle zonbestemmingen gelukkig maken, maar met stip op nummer 1 staat toch wel Suriname. Mijn vriend Miljano, met wie ik al 10 jaar samen ben, is van Surinaamse afkomst. Zijn ouders zijn er geboren en we hebben dan ook in 2014, samen met zijn moeder, zijn familie in Suriname bezocht. Wat een land en wat een natuur & cultuur. Prachtig! 

20140909_105748_edited.jpg

EN NU JIJ….

Ik ben oprecht heel benieuwd naar jouw verhaal. Want iedereen met reuma heeft een eigen verhaal, dat weet ik en dat kan ook niet anders.

Wat is jouw verhaal? Waar maak je je zorgen om? Waar loop je tegenaan? Welke gedachten heb je? Of waar droom je van?

Uit eigen ervaring weet ik dat je je heel erg eenzaam kunt voelen maar ook dat je kunt voelen dat er meer mogelijk is maar geen idee hebt waar je moet beginnen. Als er op dit moment ook maar iets is waar je vragen over hebt of wat je wilt delen of weten, vul dan het formulier hieronder in. Ik help je graag verder.

Vertel me wat je uitdagingen of dromen zijn. Het is mijn missie om iedereen met reuma te inspireren en verder te helpen. Ik geloof erin dat je nooit zomaar op elkaars pad terechtkomt.

Laat het me weten door onderstaand contact formulier in te vullen. Ik reageer van maandag t/m vrijdag binnen 24 uur op je bericht.

Contact opnemen

Bedankt voor je berichtje.
Je hoort snel van me!

bottom of page